16/05/12

Francis Donkin Bedford

¡Raspas!

F. D. Bedford - The Magic Fishbone
F.D. Bedford, Ilustración para ‘La raspa mágica’


 

F. D. Bedford - The Magic Fishbone P La Raspa Mágica
de Charles Dickens, ilustrado por F.D. Bedford
publicado por Reino de Cordelia

 

Francis Donkin Bedford ~ wikipedia

15/05/12

Lucian Freud

Freud  dibujando

Lucian Freud - Interior Scene, 1948
Lucian Freud, Escena interior, 1948

 

Drawings
Acquavella Galleries, Nueva York
1 mayo – 9 junio 2012

 

Lucian Freud - Dead Monkey
Lucian Freud, El mono muerto, 1950

 

Lucian Freud - Cacti and Stuffed Bird 1943

Lucian Freud, Cactus y pájaro disecado, 1943

 

Lucian Freud - A Filly, 1969

Lucian Freud, Potranca, 1969

 

Lucian Freud - Study of Francis Bacon, 1951

Lucian Freud, Estudio de Francis Bacon, 1951

 

Acquavella Galleries - Lucian Freud Drawings

Johan Pérez de Avoín (1)

Las cantigas de amigo de
Johan Pérez de Avoín

 “Las cantigas de amigo son merecedoras de toda la atención y el cuidado que las generaciones futuras puedan concederles. Estas cantigas no son una especie de ornamento social, son antes bien una parte de los seres humanos y de su historia.”
Rip Cohen

 

I

Quando se foi noutro día d’ aquí
o meu amigo, rogueilh’ eu por Deus,
chorando muito destes olhos meus,
que non tardass’, e díssem’ el assí:
que nunca Deus lhi desse de mi ben
se non veesse mui ced’, e non vén
.

Quando se foi noutro día, que non
pud’ al fazer, díxilh’ eu, se tardar
quisesse muito, que nunca falar
podía mig’, e díssem’ el entón
que nunca Deus lhi desse de mi ben
se non veesse mui ced’, e non vén
.

Non sei que x’ ést’ ou que pode seer
por que non vén, pois que lho eu roguei,
ca el mi disse como vos direi
e sol non meteu i de non poder;
que nunca Deus lhi desse de mi ben
se non veesse mui ced’, e non vén.

Non sei que diga, tanto m’ é gran mal
do meu amigo, de como morreu,
ca mi diss’ el, u se de mi quitou,
e non sacou ende morte nen al;
que nunca Deus lhi desse de mi ben
se non veesse mui ced’, e non vén
.



II

Cuidades vós, meu amigo, ũa ren:
que me non poss’ assanhar sen razón
eu contra vós come vós; por que non?
escontra mi cuidades i mal sen,
ca poder ei de m’ assanhar assí
eu contra vós come vós contra mi
.

E, se cuidades ca non ei poder,
meu amigo, de mi vos assanhar
ben come vós a min, ides cuidar
mal sen, ca logo vos farei veer
ca poder ei de m’ assanhar assí
eu contra vós come vós contra mi
.

E, se cuidades que poder non ei
de me vos assanhar, se m’ eu quiser,
ben come vós a min, se vos prouguer,
ben outrossí me vos assanharei,
ca poder ei de m’ assanhar assí
eu contra vós come vós contra mi
.

Mais, pois me vós Deus por amigo deu,
e mi a vós por amiga, muit’ á,
quitádevos vós de cuidardes ja
o que cuidades, ca ben vos dig’ eu
ca poder ei de m’ assanhar assí
eu contra vós come vós contra mi
.


III

Vistes, madre, quando meu amigo
pos que verría falar comigo;
oje día cuidades que venha?

Vistes u jurou que non ouvesse
nunca de min ben, se non veesse;
oje día cuidades que venha?

Víste-las juras que mi jurou entón:
que verría sen mort’ ou sen prisón;
oje día cuidades que venha?

Viste-las juras que jurou alí,
que verría, e jurouas per mi;
oje día cuidades que venha?


IV

Que bõas novas que oj’ oirá
o meu amigo, quando lh’ eu disser
ca lhi quer’ eu maior ben ca m’ el quer,
e el entón, con ben que lhi será,
non saberá como mh agradecer
nen que mi diga, con tan gran prazer
.

Ca lhi direi ca mui melhor ca mi
lhi quer’ eu ja, nen ca meu coraçón
nen ca meus olhos, se Deus mi perdón,
e, pois que lh’ eu tod’ esto meter i,
non saberá como mh agradecer
nen que mi diga, con tan gran prazer
.

E outro prazer vos direi maior
que vos eu dixi: que lh’ oj’ eu direi
que viva mig’, assí non morrerei;
e, pois que lh’ eu disser tan grand’ amor,
non saberá como mh agradecer
nen que mi diga, con tan gran prazer
.

O que el deseja máis doutra ren
lhi direi oje, tanto que o vir:
ca lhi direi ca non posso guarir,
tal ben lhi quero, e el entón con ben
non saberá como mh agradecer
nen que mi diga, con tan gran prazer
.


V

Par Deus, amigo, nunca eu cuidei
que vos perdesse, como vos perdí,
por quen non parece melhor de mi
nen ar val máis, e tal queixum’ end’ ei
que direi, amigo, per bõa fe,
como pareç’ e seu nom’ e quen é
.

Se vos foss’ eu por tal dona perder
que me vencess’ oj’ en parecer ben
ou en al que quer, prazer m’ ía én,
mais tan sen guisa o fostes fazer
que direi, amigo, per bõa fe,
como pareç’ e seu nom’ e quen é
.

En toda ren que vos possa buscar
mal, buscar volo ei, mentr’ eu viva for,
ca me leixastes por atal senhor
que, ben vos digo, con este pesar
que direi, amigo, per bõa fe,
como pareç’ e seu nom’ e quen é
.

E, poi’ lo eu disser, per bõa fe,
pesar vos á, pois souberen quen é.


VI

Dized’, amigo, en que vos merecí
por non quererdes comigo viver?
e saberedes que non ei [eu] poder
de viver, pois vós partirdes de mi,
e, pois sen vós viver non poderei,
vivede mig’, amig’, e viverei
.

Vivede mig’ e ben vos estará
e averei sempre que vos gracir,
ca, se vos fordes e vos eu non vir,
non viverei, amig’, u al non á,
e, pois sen vós viver non poderei,
vivede mig’, amig’, e viverei
.

Se queredes que vos eu faça ben,
ai meu amigo, en algũa sazón,
vivede migo, se Deus vos perdón,
ca non poss’ eu viver per outra ren
e, pois sen vós viver non poderei,
vivede mig’, amig’, e viverei
.

Pois entendedes, amigo, com’ é
a mha fazenda, por Nostro Senhor,
vivede migo, ca, pois sen vós for,
non poderei viver, per bõa fe,
e, pois sen vós viver non poderei,
vivede mig’, amig’, e viverei
.

I

Cuando se fue el otro día de aquí
mi amigo, le rogué yo por Dios,
sin de estos ojos dejar de llorar,
que no tardara, y él me dijo así:
que Dios de mí le diera ningún bien
si no viniera pronto, mas no viene
.

Cuando se fue el otro día, pues no
pudo quedarse, que si tardara
mucho le dije yo, que nunca hablara
más conmigo, y entonces afirmó
que Dios de mí le diera ningún bien
si no viniera pronto, mas no viene
.

No sé qué es esto o qué cosa fuera,
por qué no viene, si se lo rogué,
pues él me dijo como yo os conté
y nada me habló de que no pudiera;
que Dios de mí le diera ningún bien
si no viniera pronto, mas no viene
.

No sé que diga, tan grande es mi mal,
de mi amigo, si acaso falleció,
pues él me dijo, cuando se ausentó,
y no habló de morir ni cosa tal;
que Dios de mí le diera ningún bien
si no viniera pronto, mas no viene
.



II

Creeéis de mí vos, mi amigo, a mi ver,
que no me puedo enojar sin razón
yo contra vos como vos; ¿por qué no?
lo que creéis de mí no ha de ser,
que podré siempre enojarme yo así
tal contra vos como vos contra mí
.

Y, si creéis que no he de poder
yo, mi amigo, con vos me enojar
como conmigo vos, vais a pensar
mal, pues os haré en seguida entender
que podré siempre enojarme yo así
tal contra vos como vos contra mí
.

Y, si creéis que yo nunca podré
enojarme con vos cuando yo quiera,
como conmigo vos, cuando os placiera,
ahora mismo ya me enojaré,
que podré siempre enojarme yo así
tal contra vos como vos contra mí
.

Mas, pues Dios por amigo a vos me dio
y a mí a vos por amiga, tiempo ha,
deberéis dejar vos de creer ya
lo que creéis, puesto que os digo yo
que podré siempre enojarme yo así
tal contra vos como vos contra mí
.


III

Visteis, madre, como mi amigo
prometió venir a hablar conmigo;
¿creéis que vendrá el día de hoy?

Visteis que juró que no obtuviera
ningún bien de mí si no viniera;
¿creéis que vendrá el día de hoy?

Visteis las juras que entonces juró:
de venir, sino muerto o en prisión;
¿creéis que vendrá el día de hoy?

Visteis las juras que juró allí,
que vendría, y las juró por mí;
¿creéis que vendrá el día de hoy?


IV

Qué buenas nuevas las que escuchará
hoy mi amigo, cuando le diga así:
que yo le quiero aún más que él a mí,
y él entonces, del bien que tendrá,
ya no sabrá como me agradecer
ni que me diga, con tan gran placer
.

Pues le diré que mejor que él a mí
le quiero yo, más que a mi corazón,
más que a mis ojos, Dios me dé perdón,
y, pues le diré todo esto yo allí,
ya no sabrá como me agradecer
ni que me diga, con tan gran placer
.

Y otro placer os diré aún mayor
que el que os dije: que hoy yo le diré
que viva conmigo, y no moriré;
y, pues le diré de tan grande amor,
ya no sabrá como me agradecer
ni que me diga, con tan gran placer
.

Lo que él desea, y ninguna otra cosa,
yo hoy le diré, tan pronto lo vea:
pues le diré que no puedo vivir,
tanto lo quiero, y él con tan gran bien
ya no sabrá como me agradecer
ni que me diga, con tan gran placer
.


V

Por Dios, amigo, yo nunca pensé
que os perdiera, como os perdí,
por quien no es más hermosa que yo
ni vale más, y tal queja tendré
que, mi amigo, en verdad yo diré
lo que parece, su nombre y quien es
.

Si por tal dama yo os fuera a perder
que en hermosura me pueda ganar
o en lo que fuera, vería eso bien,
mas tan sin gusto lo fuisteis a hacer
que, mi amigo, en verdad yo diré
lo que parece, su nombre y quien es
.

En cuanto algún mal yo os pueda buscar,
os lo buscaré mientras viva esté,
pues me dejasteis por esa mujer,
que bien os digo, con muy gran pesar
que, mi amigo, en verdad yo diré
lo que parece, su nombre y quien es
.

Y, en verdad, porque yo lo diré,
os pesará, pues sabrán bien quien es.


VI

Decid, amigo, en qué esto merecí,
pues vos no queréis conmigo vivir?
y sabréis que yo no he de poder
vivir si vos partís de junto a mí,
y, ya que sin vos vivir no podré,
vivid conmigo, amigo, y viviré
.

Vivid conmigo y bueno os será
pues por yo siempre os lo agradeceré,
y, si vos os fuerais y yo no os viera,
no viviré, amigo, y más no hay,
y, ya que sin vos vivir no podré,
vivid conmigo, amigo, y viviré
.

Si vos queréis que yo os haga gran bien,
ay mi amigo, en cualquier ocasión,
vivid conmigo, que Dios dé perdón,
pues yo no puedo vivir de otro modo
y, ya que sin vos vivir no podré,
vivid conmigo, amigo, y viviré
.

Pues entendéis, amigo, como es
mi situación, ay por Nuestro Señor,
vivid conmigo, pues si sin vos estoy,
no podría yo vivir, en verdad,
y, ya que sin vos vivir no podré,
vivid conmigo, amigo, y viviré
.

►Gal.

* * *

Johan Perez de Avoin ~ wikipediaHenri Martin, Niña leyendo

14/05/12

Collage

El arte del corta-y-pega

Richard Hamilton - Swingeing London III, 1972
Richard Hamilton, Swingeing London III, 1972

 

 

Trozos Tramas Trazos
El Collage en la Colección del IVAM
Instituto Valenciano de Arte Moderno, Valencia
10 mayo – 26 agosto 2012

 

 

Kazimierz Podsadecki - Collage 1932
Kazimierz Podsadecki, Collage, 1932

 

 Dis Berlin - La capital del desierto, 1994

 Dis Berlin, La capital del desierto, 1994

 

Grete Stern - Sueño nº 1, Artículos eléctricos para el hogar, 1950 
Grete Stern, Sueño nº 1: Artículos eléctricos para el hogar, 1950

 

 

trozos tramos trazas - catálogo on line

Vasco Gil

Cantiga de amigo de
Vasco Gil

“Las cantigas de amigo son merecedoras de toda la atención y el cuidado que las generaciones futuras puedan concederles. Estas cantigas no son una especie de ornamento social, son antes bien una parte de los seres humanos y de su historia.”
Rip Cohen

 

Irmãa, o meu amigo, que mi
quer ben de coraçón
e que é coitado por mí,
se Nostro Senhor vos perdón,
tréidelo veer comigo,
irmãa, o meu amigo
.

Irmãa, o meu amigo,
que sei que me quer maior ben
cassi nen ca seu coraçón,
fazede por mi ũa ren:
tréidelo veer comigo,
irmãa, o meu amigo
.

Irmãa, o meu amigo,
que mi quer melhor ca os seus
olhos e que morre por mi,
que vos amostr’ o vosso Deus,
tréidelo veer comigo,
irmãa, o meu amigo
.

Hermana, a mi amigo, que me
quiere bien de corazón
y que está triste por mí,
Nuestro Señor os dé perdón,
venid a verlo conmigo;
hermana, a mi amigo
.

Hermana, a mi amigo, que
sé que me quiere muy bien,
casi como a su corazón,
haced una cosa por mí:
venid a verlo conmigo;
hermana, a mi amigo
.

Hermana, a mi amigo, que
me quiere más que a sus ojos
y que se muere por mí,
que os lo muestre nuestro Dios,
venid a verlo conmigo;
hermana, a mi amigo
.

►Gal.

Nota
Verso 9. Los editores leen ‘ca si’ donde los manuscritos dicen ‘cassy’, en esta y otras ocasiones en que aparece la expresión ‘me quer cassi nen ca/que’, me quiere casi tanto como.

* * *

Cantiga de amigo  ~ wikipedia -5
Marie Fox, Mujer leyendo en la playa

13/05/12

Airas Carpancho

Las cantigas de amigo de
Airas Carpancho

 “Las cantigas de amigo son merecedoras de toda la atención y el cuidado que las generaciones futuras puedan concederles. Estas cantigas no son una especie de ornamento social, son antes bien una parte de los seres humanos y de su historia.”
Rip Cohen

 

I

Chegades, amiga, du é meu amigo
e con el falastes, mais eu ben vos digo
que falarei vosco tod’ aqueste día,
pois falastes con quen eu falar quería
.

Du é meu amigo ben sei que chegades
e con el falastes, mais per min creades
que falarei vosco tod’ aqueste día,
pois falastes con quen eu falar quería
.

Gran ben m’ é con vosco, muit’ ei que vos diga,
pois con el falastes, creades, amiga,
que falarei vosco tod’ aqueste día,
pois falastes con quen eu falar quería
.



II

Tanto sei eu de mi parte quanto de meu coraçón
ca me ten mha madre presa, e, mentr’ eu en sa prisón
for, non veerei meu amigo.

E por aquest’ alongada querría, per bõa fe,
seer du está mha madre, ca, mentr’ eu u ela é
for, non veerei meu amigo.

Por quanto m’ outra vegada sen seu grado con el vi,
guarda me del a perfía, e oi máis, en quant’ assí
for, non veerei meu amigo.

De min nen de mha fazenda non poss’ eu parte saber,
ca sei eu ben de mha madre que, mentr’ eu en seu poder
for, non veerei meu amigo
.


III

Madre velida, meu amigo vi,
non lhi falei e con el me perdi,
e moiro agora, querendo lhi ben;
non lhi falei, ca o tiv’ en desdén;
moiro eu, madre, querendo lhi ben
.

Se lh’ eu fiz torto, lazerar mho ei
con gran dereito ca lhi non falei,
e moir’ agora, querendo lhi ben;
non lhi falei, ca o tiv’ en desdén;
moiro eu, madre, querendo lhi ben
.

Madre velida, ide lhi dizer
que faça ben e me venha veer,
e moir’ agora, querendo lhi ben;
non lhi falei, ca o tiv’ en desdén;
moiro eu, madre, querendo lhi ben
.


IV

A maior coita que eu no mund’ ei
a meu amigo non lh’ ouso falar:
é amigo que nunca desejar
soub’ outra ren se non mi, eu o sei,
e se o eu por mi leixar morrer
será gran tort’, e non ei de fazer
.

Que lh’ eu quisesse, ben de coraçón,
qual a min quer o meu, des que me viu,
e nulh’ amor nunca de min sentiu
e foi coitado por mi des entón;
e se o eu por mi leixar morrer
será gran tort’, e non ei de fazer
.

Que lhi quisesse ben, qual a min quer
o meu, que tan muit’ á que desejou
meu ben fazer, e nunca lhi prestou,
e será morto, se lh’ eu non valver;
e se o eu por mi leixar morrer
será gran tort’, e non ei de fazer
.

O maior torto que pode seer:
leixar dona seu amigo morrer.


V

Que me mandades, ai madre, fazer
ao que sei que nunca ben querer
soub’ outra ren?
Par Deus, filha, mando vol’ ir veer
e será ben.

Que lhi farei    .   .   .   .   .
.   .   .   .   .   .   .   .   .   .   .
.   .   .   .   ren?
.   .   .   .   vós, filha, polo guarir
e será ben.

Que lhi farei se veer u eu for
e mi quiser dizer come a senhor
algũ a ren?
Diga, filha, de quant’ ouver sabor
e será ben.

E el que viv’ en gran coita d’ amor
guarrá por en.


VI

Madre, pois vós desamor avedes
a meu amigo, por que sabedes
ca mi quer ben, veelo ei;
e, se mi vós, madr’, algun ben queredes,
loar mho edes, eu o sei
.

Por desamor que lhi sempr’ ouvestes,
madre velida, des que soubestes
ca mi quer ben, veelo ei;
e, se mi vós, madr’, algun ben queredes,
loar mho edes, eu o sei
.

Por mui gran coita que á con sigo,
madre velida, ben volo digo
ca, se poder, veelo ei;
e, se mi vós, madr’, algun ben queredes,
loar mho edes, eu o sei
.


VII

Molher com’ eu non vive coitada:
trage me mal e sõo guardada
por vós, amigo.

A mha coita non lhi sei guarida;
trage me mal mha madre velida
por vós, amigo.

Trage me mal e sõo guardada,
e mui pouc’ á que foi mal julgada
por vós, amigo.

Trage me mal mha madre velida,
e mui pouc’ á que fui mal ferida
por vós, amigo.


VIII

Por fazer romaría puj’ en meu coraçón
a Santiag’ un día ir fazer oraçón
e por veer meu amigo log’ i.

E, se fezer bon tempo e mha madre non for,
querrei andar mui leda e parecer melhor
e por veer meu amigo log’ i.

Quer’ eu ora mui cedo provar se poderei
ir queimar mhas candeas con gran coita que ei
e por veer meu amigo log’ i.

I

Llegáis, amiga, de junto a mi amigo
y con él hablasteis; mas yo bien os digo
que hablaré con vos todo este día,
pues hablasteis con quien yo hablar quería
.

De junto a mi amigo bien sé que llegáis
y con él hablasteis; mas por mí creáis
que hablaré con vos todo este día,
pues hablasteis con quien yo hablar quería
.

Gran bien he con vos, en verdad yo os diga;
pues con él hablasteis, creáis, amiga,
que hablaré con vos todo este día,
pues hablasteis con quien yo hablar quería
.



II

Tanto sé yo de mí misma como de mi corazón
pues de mi madre estoy presa, y, mientras en su prisión
fuera, no veré a mi amigo.

Y por eso que alejada desearía, en verdad,
estar de junto a mi madre, pues, si yo donde ella está
fuera, no veré a mi amigo.

Porque sin su permiso la otra vez con él me vi,
me guarda de él a porfía, y ahora más, y en tanto así
fuera, no veré a mi amigo.

Ni de mí ni de mis cosas puedo yo nada saber,
pues ya bien sé de mi madre que, mientras en su poder
fuera, no veré a mi amigo
.


III

Madre, hermosa, a mi amigo yo vi
no quise hablarle y así lo perdí,
y muero ahora, queriéndolo bien;
yo no le hablé, pues le hice desdén;
muero yo, madre, queriéndolo bien
.

Le hice agravio y así sufriré
con toda razón porque no le hablé,
y muero ahora, queriéndolo bien;
yo no le hablé, pues le hice desdén;
muero yo, madre, queriéndolo bien
.

Madre, hermosa, idle a decir
que se porte bien y me venga a ver,
y muero ahora, queriéndolo bien;
yo no le hablé, pues le hice desdén;
muero yo, madre, queriéndolo bien
.


IV

La mayor pena que jamás tendré
a mi amigo no se la oso hablar:
es un amigo que nunca desear
supo a otra excepto a mí, yo lo sé,
y si por mí lo dejara morir
será un gran error, y no lo he de hacer
.

Ya le quisiera, bien de corazón,
como a mí el mío, desde que me vio;
y ningún amor de mí recibió
y ha estado triste por mí desde entonces,
y si por mí lo dejara morir
será un gran error, y no lo he de hacer
.

Ya le quisiera bien, como a mí quiere
el mío, que tanto hace que deseó
mi bien hacer, y nunca consiguió,
y morirá si yo no le ayudara;
y si por mí lo dejara morir
será un gran error, y no lo he de hacer
.

El error más grande que puede haber:
dejar la dama a su amigo morir.


V

¿Qué me mandáis, madre, hacer
al que sé que bien me supo querer
y a nadie más?
Por Dios, hija, os lo mando ir a ver
y bien estará.

¿Qué le haré, madre, si lo viera ahora
y él fuera a servirme como a señora
y a nadie más?
Haced, hija, por cuidarlo en buena hora
y bien estará.

¿Qué le haré, si cuando a verlo fuera
él como a señora hablarme quisiera
y nada más?
Decid, hija, lo que le apeteciera
y bien estará.

Y aquel que vive con gran mal de amor
así sanará.


VI

Madre, aunque desamor le tenéis
a mi amigo, porque vos ya sabéis
que él me quiere bien, le veré;
y, si algún bien, madre, me queréis,
me lo alabaréis, yo lo sé
.

Pese al desamor que siempre le hubisteis,
madre bella, desde que vos supisteis
que él me quiere bien, le veré;
y, si algún bien, madre, me queréis,
me lo alabaréis, yo lo sé
.

Por la gran pena que tiene consigo,
madre bella, yo bien os lo digo
que si pudiera, le veré;
y, si algún bien, madre, me queréis,
me lo alabaréis, yo lo sé
.


VII

Mujer como yo no hay tan apenada:
me trata mal y estoy guardada,
por vos, amigo.

Para mi pena no hay guarida;
me trata mal mi madre querida,
por vos, amigo.

Me trata mal y estoy guardada,
y hace muy poco que fui sojuzgada,
por vos, amigo.

Me trata mal mi madre querida,
y hace muy poco que fui malherida,
por vos, amigo.


VIII

Por hacer romería puse en mi corazón
a Santiago algún día ir a hacer oración
y por ver a mi amigo allí.

Y, si hiciera buen tiempo, y mi madre no va,
querré andar muy alegre y aparentar aún más,
y por ver a mi amigo allí.

Quiero ahora muy pronto probar si podré
ir a quemar mis velas por la pena que sé
y por ver a mi amigo allí.

►Gal.

Notas
IV (B659, V260). Los especialistas no puntúan esta cantiga separando las estrofas con punto y aparte, en contra de lo habitual, sino con comas, haciendo de ella una larga frase ininterrumpida, debido, parece ser, a los ‘que’ con que comienzan la 2ª y 3ª estrofas; estas conjunciones sin embargo podrían ser entendidas como ‘ojalá que’. De acuerdo Rip Cohen la cantiga trataría de que la dama no se atreviera a decirle a su amigo que tiene un segundo amigo que padece por ella y al que sería un error dejar morir de amor, de ahí que “tanto sentido como sintaxis serían intencionadamente enigmáticos”.
V (B660, V261). En la segunda estrofa sigo la reconstrucción de Cohen: Que lhi farei, madre, se o eu vir, / e m’ el quiser, com’ a senhor, servir / mais doutra ren? / Doede vos, filha, polo guarir / e será ben, con algunos cambios debidos al metro y la rima.
VII (B662, V263/264). La cantiga se encuentra en mal estado en los manuscritos y los especialistas consideran que, además, hay un error en el orden de las estrofas, por lo que lo cambian a 2ª, 1ª, 4ª, 3ª. No parece que así sea más claro el sentido y, por otra parte, resulta más emotivo y poético el ambivalente final de los manuscritos: pouc’ á que fui mal ferida por vós: hace poco que fui malherida (castigada, golpeada) por vuestra culpa / que fui malherida (de amor) por vos.

* * *

Cantiga de amigo  ~ wikipedia
Mathias Stohom, Joven leyendo con una vela

12/05/12

Zoología

Fantomaquia

Óscar Domínguez - Tête de taure
Óscar Domínguez, Cabeza de toro


 

Zoología fantástica
Tenerife Espacio de las Artes
19 abril – 1 julio 2012

 

Jindrich Styrsk - Sin título, 1933-35

Jindrich Styrsk,Sin título, 1933-35

 

Tahíche Díaz -  Bestiario del paraíso, 2011
Tahíche Díaz,  Bestiario del paraíso, 2011

 

Elefantes alados
Elefantes alados. Fotomontaje de autor anónimo
Abajo: Isabel Flores, Monstruo marino

 

isabel flores monstruo marino

Johan Núnez Camanés

Las cantigas de amigo de
Johan Núnez Camanés

 “Las cantigas de amigo son merecedoras de toda la atención y el cuidado que las generaciones futuras puedan concederles. Estas cantigas no son una especie de ornamento social, son antes bien una parte de los seres humanos y de su historia.”
Rip Cohen

 

I

Se eu, mha filha, for
voss’ amigo veer,
por que morre d’ amor
e non pode viver,
iredes comig’ i?
Par Deus, mha madre, irei
.

Pois vos quer tan gran ben
que non pode guarir,
dizede m’ ũa ren,
pois eu alá quero ir,
iredes comig’ i?
Par Deus, mha madre, irei
.

Sempre lh’ eu coita vi
por vós e mort’ e, ai
filha, pois eu vou i
e mig’ outren non vai,
iredes comig’ i?
Par Deus, mha madre, irei
.



II

Vistes, filha, noutro día
u vos dix’ eu que gran prazer
eu avía d’ irdes veer
voss’ amigo que morría;
non volo dix’ eu por seu ben,
mais por que mi dissera quen
no viu que ja non guarría.

Por al vos non mandaría
veelo, mais oí dizer
a quen o viu assí jazer
que tan coitado jazía
que ja non guarira per ren;
mandéivolo veer por en,
por mal que vos del sería.

E, por que non podería
falar vos nen vos conhocer
nen de vós gasalhad’ aver,
pero vos gran ben quería,
mandéivolo veer entón
por aquesto, que por al non,
filha, par santa María.


III

Par Deus, amigo, muit’ á gran sazón
que vos non vi, e vedes por que non:
por que vos non quis mha madre veer.

Defendeu mi que per nen ũa ren
nunca vos visse, nen vos vi por en,
por que vos non quis mha madre veer.

Víravos eu, non fezera end’ al,
poilo roguei, mais estar m’ ía mal,
por que vos non quis mha madre veer.

Roguei lh’ eu que vos viss’, e non quis Deus
que vos vissen aquestes olhos meus,
por que vos non quis mha madre veer.

Non mi devedes vós culpa põer,
amigo, ca vos non ousei veer.


IV

Id’, ai mha madre, veelo meu amigo
que é coitado por que non fala migo,
e irei eu con vosco, se vós quiserdes.

Tan coitad’ é que morrerá se me non vir;
id’, ai mha madre, veelo, polo guarir,
e irei eu con vosco, se vós quiserdes.

Por que el morr’ e me quer ben de coraçón
ide veelo, mha madr’, e guarrá entón
e irei eu con vosco, se vós quiserdes.


V

Par Deus, donas, quando veer
meu amig’ e migo falar,
nunca no mund’, a meu cuidar,
foi outra tan leda molher

com’ eu serei des que o vir,
mais pero triste serei d’ ir.

I

Si yo, hija mía, fuera
a vuestro amigo ver,
porque muere de amor
y no puede vivir,
vendréis conmigo allí?
Por Dios, madre, iré
.

Pues os quiere tan bien,
que no puede curar,
decidme algo ya,
pues yo allá quiero ir,
vendréis conmigo allí?
Por Dios, mi madre, iré
.

Siempre lo veo penar
por vos y muerto y, ay,
hija, pues yo voy allá
y nadie conmigo va,
vendréis conmigo allí?
Por Dios, mi madre, iré
.



II

Visteis, hija, el otro día
que os dije qué gran placer
tenía en que fuerais a ver
a vuestro amigo que moría;
no os lo dije por su bien,
sino que me dijo quien
lo vio que no sanaría.

Si no, no os mandaría
a verlo, mas oí decir
a quien lo vio así sufrir
que tan infeliz yacía
que ya nada lo sanaba;
por eso a verlo os mandaba,
aunque mal eso os haría.

Y, por que nunca podría
hablaros ni os conocer
ni vuestra compañía tener,
porque tanto bien os quería,
os mandé a verlo yo
y por otra cosa no,
hija, por santa María.


III

Por Dios, amigo, ya tiempo pasó
sin que os vea, y sabed porque no:
porque mi madre no os quiso ver.

Me prohibió que por ningún motivo
os viera nunca, y no os vi por esto,
porque mi madre no os quiso ver.

Yo os vería, no hiciera otra cosa,
pues lo rogué, mas me iría muy mal,
porque mi madre no os quiso ver.

Rogué por veros, pero Dios no quiso
que nunca os vieran estos ojos míos,
porque mi madre no os quiso ver.

No me debéis vos culpa poner
amigo, porque no osé, os ver.


IV

Id, ay madre, a ver a mi amigo
que es infeliz pues no habla conmigo,
e iré yo con vos, si vos lo quisierais.

Tan infeliz es que sin verme morirá;
ay madre, id a verlo, para a él sanar,
e iré yo con vos, si vos lo quisierais.

Por que él muere y me quiere de corazón
id a verlo, madre, y sanará entonces
e iré yo con vos, si vos lo quisierais.


V

Por Dios, damas, cuando yo pude ver
a mi amigo, y él conmigo hablar,
nunca en el mundo, según mi pensar,
fue tan alegre ninguna mujer;

igual lo seré cuando él pueda venir,
aunque triste cuando se tenga que ir.

►Esp.

* * *

Cantiga de amigo  ~ wikipedia3 Rembrandt, Mujer leyendo, 1634

11/05/12

Steve McCurry

On the Road of the World

Steve McCurry  - Kuwait, 1991
Steve McCurry, Kuwait, 1991

 

La Mirada de Steve McCurry
Casa de Cultura, Girona
10 mayo – 30 junio 2012

 

Steve McCurry  - Amritsar, India

Steve McCurry, Amritsar, India

 

Steve McCurry  - Wodaabe Tribe, Nige 
Steve McCurry, Tribu Wodaabe, Niger

 

Steve McCurry  - Peshawar, Pakistan
Steve McCurry, Peshawar, Pakistan

 

Steve McCurry  - Kham, Eastern Tibet 

Steve McCurry, Kham, Este de Tibet

 

stevemccurry.com

Pero García Burgalés

Las cantigas de amigo de
Pero García Burgalés

 “Las cantigas de amigo son merecedoras de toda la atención y el cuidado que las generaciones futuras puedan concederles. Estas cantigas no son una especie de ornamento social, son antes bien una parte de los seres humanos y de su historia.”
Rip Cohen

 

I

Ai madre, ben vos digo:
mentiu mh o meu amigo;
sanhuda lh’ and’ eu.

Do que mh ouve jurado
pois mentiu per seu grado,
sanhuda lh’ and’ eu.

Non foi u ir avía,
mais ben des aquel día
sanhuda lh’ and eu.

Non é de mi partido,
mais, por que mh á mentido,
sanhuda lh’ and’ eu.



II

Non vos nembra, meu amigo,
o torto que mi fezestes?
Posestes de falar migo,
fui eu e vós non veestes;
e queredes falar migo?
E non querrei eu, amigo
.

Jurastes que toda vía
verriades de bon grado
ante que saíss’ o día;
mentistes mi, ai perjurado,
e queredes falar migo?
E non querrei eu, amigo
.

E aínda me rogaredes
que fal’ eu algur con vosco?
e, por quanto mi fazedes,
direi que vos non conhosco;
e queredes falar migo?
E non querrei eu, amigo
.

I

Ay madre, bien os lo digo:
me ha mentido mi amigo;
enojada estoy con él.

De lo que había jurado,
pues él mintió de grado,
enojada estoy con él.

No fue donde ir debía,
así que desde aquel día
enojada estoy con él.

Él de mí no ha partido,
mas, por qué él me ha mentido,
enojada estoy con él.



II

¿No recordáis, mi amigo,
el agravio que me hicisteis?
Prometisteis hablar conmigo,
yo fui y vos no vinisteis;
¿y queréis hablar conmigo?
Pues no querré yo, amigo
.

Me jurasteis que, a porfía,
vendríais muy de seguro
antes que acabara el día;
me mentisteis, ay perjuro,
¿y queréis hablar conmigo?
Pues no querré yo, amigo
.

¿Y todavía me rogaréis
que os hable siquiera un poco?
Yo, por todo lo que me hacéis,
diré que no os conozco;
¿y queréis hablar conmigo?
Pues no querré yo, amigo
.

►Esp.

* * *

 Pero García Burgalés ~ wikipedia Pablo Picasso, Dos mujeres leyendo

10/05/12

Ramiro Tapia

Distintos laberintos

Ramiro Tapia - Coctel de colores
Ramiro Tapia, Coctel de colores, 2009

 

El maestro en su laberinto
La Esquina Arte Contemporáneo, Madrid
10 mayo – 30 junio 2012

 

Ramiro Tapia - Juegos Zoológicos
Ramiro Tapia, Juegos Zoológicos, 2006

 

Ramiro Tapia - La encina misteriosa, 1994
Ramiro Tapia, La encina misteriosa, 1994

 

ramirotapia.com

Nuno Fernández Torneol

Las cantigas de amigo de
Nuno Fernández Torneol

 “Las cantigas de amigo son merecedoras de toda la atención y el cuidado que las generaciones futuras puedan concederles. Estas cantigas no son una especie de ornamento social, son antes bien una parte de los seres humanos y de su historia.”
Rip Cohen

 

I

Levad’, amigo que dormide-las manhanas frías
tódalas aves do mundo d’ amor dizían.
Leda m’ and’ eu.

Levad’, amigo que dormide-las frías manhanas,
tódalas aves do mundo d’ amor cantavan.
Leda m’ and’ eu.

Tódalas aves do mundo d’ amor dizían,
do meu amor e do vosso en ment’ avían.
Leda m’ and’ eu.

Tódalas aves do mundo d’ amor cantavan,
do meu amor e do vosso i enmentavan.
Leda m’ and’ eu.

Do meu amor e do vosso en ment’ avían;
vós lhi tolhestes os ramos en que siían.
Leda m’ and’ eu.

Do meu amor e do vosso i enmentavan;
vós lhi tolhestes os ramos en que pousavan.
Leda m’ and’ eu.

Vós lhi tolhestes os ramos en que siían
e lhis secastes as fontes en que bevían.
Leda m’ and’ eu.

Vós lhi tolhestes os ramos en que pousavan
e lhis secastes as fontes u se banhavan.
Leda m’ and’ eu
.



II

Aquí vej’ eu, filha, o voss’ amigo,
o por que vós baralhades migo,
delgada.

Aquí vejo, filha, o que amades,
o por que vós migo baralhades,
delgada.

O por que vós baralhades migo
quero lh’ eu ben, pois é voss’ amigo,
delgada.

O por que vós migo baralhades
quero lh’ eu ben, poilo vós amades,
delgada.


III

Ai madr’, o meu amigo que non vi
á gran sazon, dizen mi que é ’quí,
madre, per bõa fe, leda m’ and’ eu.

E sempr’ eu punhei de lhi mal fazer,
mais, pois ora vẽo por me veer,
madre, per bõa fe, leda m’ and’ eu.

Por quanta coita el por mi levou
non lhi poss’ al fazer, mais, pois chegou,
madre, per bõa fe, leda m’ and’ eu.


IV

Que coita tamanha ei a sofrer
por amar amig’ e non o veer
e pousarei so lo avelanal.

Que coita tamanha ei endurar
por amar amig’ e non lhi falar
e pousarei so lo avelanal.

Por amar amig’ e non lhi falar
nen lh’ ousar a coita que ei mostrar
e pousarei so lo avelanal.

Por amar amig’ e o non veer
nen lh’ ousar a coita que ei dizer
e pousarei so lo avelanal.

Non lhe ousar a coita que ei dizer
e non mi dan seus amores lezer,
e pousarei so lo avelanal.

Non lhe ousar a coita que ei mostrar
e non mi dan seus amores vagar,
e pousarei so lo avelanal
.


V

Vi eu, mha madr’, andar
as barcas eno mar
e moiro me d’ amor.

Foi eu, madre, veer
as barcas eno ler
e moiro me d’ amor.

As barcas eno mar
e foi las aguardar
e moiro me d’ amor.

As barcas eno ler
e foi las atender
e moiro me d’ amor.

E foi las aguardar
e non o pud’ achar
e moiro me d’ amor.

E foi las atender
e non o pud’ i veer
e moiro me d’ amor.

E non o achei i
que por meu mal eu vi
e moiro me d’ amor.


VI

Trist’ anda, mha madre, o meu amigo,
e eu triste por el, ben volo digo,
e, se m’ el morrer, morrer vos ei eu.

E morrerá por mi, tant’ é coitado,
e vós perderedes meu gasalhado,
e, se m’ el morrer, morrer vos ei eu.


VII

Foi s’ un día meu amigo d’ aquí
e non me viu, e por que o non vi,
madre, ora morrerei.

Quando m’ el viu, non foi polo seu ben,
ca morre agora por mi, e por en,
madre, ora morrerei.

Foi s’ el d’aquí e non m’ ousou falar
nen eu a el, e por en, con pesar,
madre, ora morrerei.


VIII

Dizede m’ ora, filha, por santa María,
qual est’ o voss’ amigo que mi vos pedía.
Madr’, eu amostrar volo ei.

Qual e<st’ o> voss’ amigo que mi vos pedía,
se mho vós mostrassedes, gracir volo ía.
Madr’, eu amostrar volo ei.

Se mho vós amostrardes, gracir volo ía,
e direi vol’ eu logo en que s’ atrevía.
Madr’, eu amostrar volo ei.

I

Levantaos, amigo que dormís las mañanas frías,
todas las aves del mundo de amor decían.
Alegre ando yo.

Levantaos, amigo que dormís las frías mañanas,
todas las aves del mundo de amor cantaban.
Alegre ando yo.

Todas las aves del mundo de amor decían,
mi amor y el vuestro en mente tenían.
Alegre ando yo.

Todas las aves del mundo de amor cantaban,
mi amor y el vuestro allí nombraban.
Alegre ando yo.

Mi amor y el vuestro en mente tenían;
vos cortasteis los ramos donde venían.
Alegre ando yo.

Mi amor y el vuestro allí nombraban;
vos cortasteis los ramos en que posaban.
Alegre ando yo.

Vos cortasteis los ramos donde venían
y secasteis las fuentes en que bebían.
Alegre ando yo.

Vos cortasteis los ramos en que posaban
y secasteis las fuentes do se bañaban.
Alegre ando yo
.



II

Aquí veo yo, hija, a vuestro amigo,
aquel por quien vos disputáis conmigo,
esbelta.

Aquí veo, hija, al que amáis,
aquel por quien vos conmigo disputáis,
esbelta.

A aquel por quien vos disputáis conmigo
le quiero yo bien, pues es vuestro amigo,
esbelta.

A aquel por quien vos conmigo disputáis
le quiero yo bien, pues vos lo amáis,
esbelta.


III

Ay madre, mi amigo que no vi
hace ya tiempo, dicen que está aquí,
madre, en verdad, alegre ando yo.

Y siempre intenté yo daño le hacer,
mas, pues ahora él me vino a ver,
madre, en verdad, alegre ando yo.

Por cuanta pena que él por mí pasó
no puedo hacer nada, mas, pues llegó,
madre, en verdad, alegre ando yo.


IV

Qué pena tan grande he de sufrir
por amar a mi amigo y no verlo
y reposaré bajo el avellanar.

Qué pena tan grande he de soportar
por amar a mi amigo y no hablarle
y reposaré bajo el avellanar.

Por amar a mi amigo y no hablarle
ni osar la pena que tengo mostrarle
y reposaré bajo el avellanar.

Por amar a mi amigo y no verlo
ni osar la pena que tengo decirle
y reposaré bajo el avellanar.

No osar la pena que tengo decirle
y no me dan sus amores descanso,
y reposaré bajo el avellanar.

No osar la pena que tengo mostrarle
y no me dan sus amores sosiego,
y reposaré bajo el avellanar
.


V

Vi yo, madre, andar
las barcas en el mar
y muero de amor.

Fui yo a ver, madre,
las barcas en el arenal
y muero de amor.

Las barcas en el mar
yo las fui a aguardar
y muero de amor.

Las barcas en el arenal
yo las fui a esperar
y muero de amor.

Y las fui a aguardar
y no lo pude hallar
y muero de amor.

Y las fui a esperar
y no lo pude ver
y muero de amor.

Y no lo hallé allí
a quien por mi mal yo vi
y muero de amor.


VI

Triste anda, madre, mi amigo,
y yo triste por él, bien os lo digo,
y, si él se me muere, yo moriré.

Y morirá por mí, de tan apenado,
y vos perderéis mi cuidado,
y, si él se me muere, yo moriré.


VII

Se fue un día mi amigo de aquí
y no me vio, y porque yo no lo vi,
madre, pronto moriré.

Cuando él me vio, no fue por su bien,
pues muere ahora por mí, y por eso,
madre, pronto moriré.

Se fue él de aquí y no me osó hablar
ni yo a él, y por eso, de pesar,
madre, pronto moriré.


VIII

Decidme ahora, hija, por santa María,
cuál es vuestro amigo que a mí os pedía.
Madre, yo os lo mostraré.

Cuál es vuestro amigo que a mí os pedía;
si vos me lo mostrarais, os lo agradecería.
Madre, yo os lo mostraré.

Si vos me lo mostrarais, os lo agradecería,
y después os diré a qué se atrevía.
Madre, yo os lo mostraré.

►Gal.

* * *

Nuno Fernández Torneol ~ wikipedia Fritz Müller, Home lendo

09/05/12

Perich, Ramón, Ops

HERMANO LOBO
semanario de humor dentro de lo que cupo

Las crisis siempre las pagan los mismos…

 

  Perich - Hermano Lobo 7-abr-73      Ramón - Hermano Lobo 4-ene-75
                      Perich, 7 abril 1973                                               Ramón, 4 enero 1975

  Ops - Hermano Lobo 10-ago-74      Hermano Lobo 23-ago-75
                      Ops, 10 agosto 1974                                                  23 agosto 1975

 

y siempre hay un gobernante incapaz
dispuesto a quitarle a los que lo necesitan
para dárselo a los que quieren más.

 

Hermano Lobo, Portadas, nuncalosabre.blogspot.com.es

 

Hermano Lobo ~ wikipedia

Paio Soárez de Taveirós

Las cantigas de amigo de
Paio Soárez de Taveirós

 “Las cantigas de amigo son merecedoras de toda la atención y el cuidado que las generaciones futuras puedan concederles. Estas cantigas no son una especie de ornamento social, son antes bien una parte de los seres humanos y de su historia.”
Rip Cohen

 

I

O meu amigo, que mi dizía
que nunca máis migo vivería,
por Deus, donas, aquí é ja.

Que muito m’ el avía jurado
que me non visse máis, “a Deus grado”,
por Deus, donas, aquí é ja.

O que jurava que me non visse,
por non seer todo quant’ el disse,
por Deus, donas, aquí é ja.

Melhor o fezo ca o non disse,
por Deus, donas, aquí é ja.



II

Donas, veeredes a prol que lhi ten
de lhi saberen ca mi quer gran ben.

Par Deus, donas, ben podedes jurar
do meu amigo que mi fez pesar;
mais, Deus, é que cuida mi a gãar,
de lhi saberen que mi quer gran ben.

Sofrer lh’ ei eu de me chamar senhor
nos cantares que fazía d’ amor,
mais enmentou me todo con sabor
de lhi saberen que mi quer gran ben.

Foi m’ el en seus cantares enmentar;
vedes ora se me dev’ a queixar,
ca se non quis meu amigo guardar
de lhi saberen que mi quer gran ben.



III

Quando se foi meu amigo,
jurou que cedo verría;
mais, pois non ven falar migo,
por en, por santa María,
nunca me por el roguedes,
ai donas, fe que devedes
.

Quando se foi, fez me preito
que se verría mui cedo,
e mentiu m’ e tort’ á feito;
e, pois de min non á medo,
nunca me por el roguedes,
ai donas, fe que devedes
.

O que vistes que dizía
ca andava namorado,
pois que non vẽo o día
que lh’ eu avía mandado,
nunca me por el roguedes,
ai donas, fe que devedes.

I

Mi amigo, el que me decía
que nunca más conmigo viviría,
por Dios, damas, aquí está ya.

Que mucho él me había jurado
que no me vería más, "a Dios gracias",
por Dios, damas, aquí está ya.

El que juraba que no me vería,
por no ser todo como él quería,
por Dios, damas, aquí está ya.

Mejor lo que ha hecho que lo que decía,
por Dios, damas, aquí está ya.



II

Damas, veréis lo mucho que gana
de que se sepa que me quiere muy bien.

Por Dios, damas, bien podéis jurar
que mi amigo me causó pesar;
mas, Dios, es que cree ganarme así,
de que se sepa que me quiere muy bien.

Le sufriré que me llamara señora
en los cantares que hacía de amor,
mas me nombró con toda intención
de que se sepa que me quiere muy bien.

En sus cantares me fue a nombrar;
veis ahora si me debo quejar,
porque no quiso mi amigo evitar
de que se sepa que me quiere muy bien
.



III

Cuando se fue mi amigo,
juró que pronto vendría;
mas, pues no viene a hablar conmigo,
por eso, por santa María,
nunca más de él me habléis,
ay damas, eso me debéis.

Cuando se fue, me dio promesa
de que vendría muy pronto,
y me mintió con mala fe;
y, pues de mí no tiene miedo,
nunca más de él me habléis,
ay damas, eso me debéis.

Aquel que visteis que decía
que andaba enamorado,
ya que no vino el día
que yo le había mandado,
nunca más de él me habléis,
ay damas, eso me debéis
.

►Esp.

* * *

Paio Soares de Taveirós ~ wikipedia Pierre Auguste Renoir, Muller lendo

08/05/12

Maurice Sendak

Monstruotes

Maurice Sendak - Donde viven los monstruos
Maurice Sendak, Ilustración perteneciente a ‘Donde viven los monstros’

 

spir00
Maurice Sendak
1928 – 2012
Que la eternidad le sea leve

 

Donde viven los monstruos ~ elarboldepapel.com

 

Maurice Sendak ~ wikipedia

Vasco Praga de Sandín

Las cantigas de amigo de
Vasco Praga de Sandín

 “Las cantigas de amigo son merecedoras de toda la atención y el cuidado que las generaciones futuras puedan concederles. Estas cantigas no son una especie de ornamento social, son antes bien una parte de los seres humanos y de su historia.”
Rip Cohen

 

I

Sabedes quant’ á, ’migo, que m’ eu vosco veer
non pud’, atant’ a oje, que nunca vi prazer
e, amigo, grad’ oj’ a Deus
que vos veen os olhos meus
.

Ouv’ eu por vós tal coita eno meu coraçón
que nunca vos cuidara veer nulha sazón
e, amigo, grad’ oj’ a Deus
que vos veen os olhos meus
.

E rog’ eu, meu amigo, aquel Deus que me fez
que nunca eu ja viva sen vós tant’ outra vez
e, amigo, grad’ oj’ a Deus
que vos veen os olhos meus
.

E ben assí mho quiso mha ventura guisar
que nunca sen vós ouvi sabor erg’ en chorar
e, amigo, grad’ oj’ a Deus
que vos veen os olhos meus
.



II

Cuidades vós, meu amigo,
   ca vos non quer’ eu mui gran ben,
e a mi nunca ben venha
   se eu vejo no mundo ren
que a mi tolha desejo
de vós, u vos eu non vejo
.

E, maca’ lo vós cuidades,
   eno meu coraçón vos ei
tan grand’ amor, meu amigo,
   que cousa no mundo non sei
que a mi tolha desejo
de vós, u vos eu non vejo
.

E nunca mi ben querades,
   que mi será de morte par,
se souberdes, meu amigo,
   ca poss’ eu ren no mund’ achar
que a mi tolha desejo
de vós, u vos eu non vejo
.



III

Meu amigo, pois vós tan gran pesar
avedes de mi vos eu assanhar,
por Deus, a quen m’ assanharei,
amig’, ou como viverei?

Se m’ eu a vós, meu amig’ e meu ben,
non assanhar, dizede m’ ũa ren:
por Deus, a quen m’ assanharei,
amig’, ou como viverei?

Se m’ eu a vós, que amo máis ca min,
non assanhar, se sabor ouver i,
por Deus, a quen m’ assanharei,
amig’, ou como viverei?

Se m’ eu a vós d’ assanhar non ouver,
si quer dõado, quando m’ eu quiser,
por Deus, a quen m’ assanharei,
amig’, ou como viverei?


IV

Quando vós eu, meu amig’ e meu ben,
non posso veer, vedes que mh aven:
tenh’ olh’ e vej’ e non posso veer,
meu amig’, o que mi possa prazer
.

Quando vós eu con estes olhos meus
non posso veer, se mi valha Deus,
tenh’ olh’ e vej’ e non posso veer,
meu amig’, o que mi possa prazer
.

E non dorm’ eu, nen en preito non é,
u vós eu non vejo, e, per bõa fe,
tenh’ olh’ e vej’ e non posso veer,
meu amig’, o que mi possa prazer
.

E os meus olhos sen vós que prol mh an?
pois non dorm’ eu con eles, e de pran
tenh’ olh’ e vej’ e non posso veer,
meu amig’, o que mi possa prazer
.

I

Sabéis cuánto hace, amigo, que yo con vos verme
no pude, hasta hoy, que nunca vi placer
y, amigo, hoy doy gracias a Dios
que os ven los ojos míos
.

Tuve yo por vos tal pena en mi corazón
que nunca más creyera veros en ninguna ocasión
y, amigo, hoy doy gracias a Dios
que os ven los ojos míos
.

Y yo ruego, mi amigo, a aquel Dios que me hizo
que ya nunca viva tanto tiempo otra vez sin vos
y, amigo, hoy doy gracias a Dios
que os ven los ojos míos
.

Y así bien me lo quiso mi ventura arreglar
que nunca sin vos tuve gusto sino en llorar
y, amigo, hoy doy gracias a Dios
que os ven los ojos míos
.



II

Creéis vos, mi amigo,
    que no os quiero con gran bien
y a mí nada bueno me venga
    si yo veo en el mundo algo
que me quite el deseo
de vos, cuando yo no os veo
.

Y, pese a lo que vos creéis,
    en mi corazón os tengo
tan grande amor, mi amigo,
    que cosa en el mundo no sé
que me quite el deseo
de vos, cuando yo no os veo
.

Y nunca mi bien queráis,
    lo que me será a la muerte igual,
si supierais, mi amigo,
    que yo pueda nada en el mundo hallar
que me quite el deseo
de vos, cuando yo no os veo
.



III

Meu amigo, pois vós tan gran pesar
habedes de min, eu voume asañar,
por Deus, con quen me asañarei,
amigo, ou como vivirei?

Se eu con vós, meu amigo e meu ben,
non me asañase, dicídeme e máis ren:
por Deus, con quen me asañarei,
amigo, ou como vivirei?

Se eu con vós, que amo máis ca min,
non me asañase, se se me antolla aquí,
por Deus, con quen me asañarei,
amigo, ou como vivirei?

Se eu con vós de asañarme non houbese,
mesmo sen razón, cando eu quixese,
por Deus, con quen me asañarei,
amigo, ou como vivirei?


IV

Cuando yo a vos, mi amigo y mi bien,
no os puedo ver, ved que me ocurre:
tengo ojos y veo y no puedo ver,
mi amigo, lo que me pueda placer
.

Cuando yo con estos ojos míos
no os puedo ver, válgame Dios,
tengo ojos y veo y no puedo ver,
mi amigo, lo que me pueda placer
.

Y no duermo yo, ni nunca podré,
cuando a vos yo no veo, y, en verdad,
tengo ojos y veo y no puedo ver,
mi amigo, lo que me pueda placer
.

Y mis ojos sin vos, ¿qué bien me dan?
pues yo con ellos no duermo, y es cierto:
tengo ojos y veo y no puedo ver,
mi amigo, lo que me pueda placer?

►Gal.

* * *

Cantiga de amigo  ~ wikipediaBerthe Morisot, Lectura,1873

07/05/12

Fernán Rodríguez de Calheiros

Las cantigas de amigo de
Fernán Rodríguez de Calheiros

 “Las cantigas de amigo son merecedoras de toda la atención y el cuidado que las generaciones futuras puedan concederles. Estas cantigas no son una especie de ornamento social, son antes bien una parte de los seres humanos y de su historia.”
Rip Cohen

 

I

Perdud’ ei, madre, cuid’ eu, meu amigo:
macar m’ el viu, sol non quis falar migo;
e mha sobervha mho tolheu,
que fiz o que m’ el defendeu.

Macar m’ el viu, sol non quis falar migo,
e eu mho fiz, que non prix seu castigo,
e mha sobervha mho tolheu,
que fiz o que m’ el defendeu.

E eu mho fiz, que non prix seu castigo,
mais que mi val ora, quando o digo?
e mha sobervha mho tolheu,
que fiz o que m’ el defendeu.

Fiei m’ eu tant’ en qual ben m’ el quería
que non metí mentes no que fazía
e mha sobervha mho tolheu,
que fiz o que m’ el defendeu.

Que non metí mentes no que fazía
e fiz pesar a quen mho non faría
e mha sobervha mho tolheu,
que fiz o que m’ el defendeu.

E fiz pesar a quen mho non faría
e tornou s’ én sobre mi a folía
e mha sobervha mho tolheu,
que fiz o que m’ el defendeu.



II

Que farei agor’, amigo?
pois que non queredes migo
viver, ca non poss’ eu al ben querer.

En gran coita me leixades
se vós alhur ir cuidades
viver, ca non poss’ eu al ben querer.

Se aquesta ida vossa
for, non sei eu como possa
viver, ca non poss’ eu al ben querer.

Matar mh ei se mho dizedes
que vós ren sen mi podedes
viver, ca non poss’ eu al ben querer.


III

Agora ven o meu amigo,
e quer se log’ ir e non quer migo
estar; avel’ ei ja sempr’ a desejar.

Nunca lho posso tanto dizer
que o comigo possa fazer
estar; avel’ ei ja sempr’ a desejar.

Macar lho rogo, non mh’ á mester;
mais que farei? pois migo non quer
estar; avel’ ei ja sempr’ a desejar.


IV

Direivos agor’, amigo, ca manho temp’ á passado
que non pudi veer cousa ond’ ouvesse gasalhado
des que vós de mi partistes
tã es ora que me vistes
.

Des oi mais andarei leda, meu amigo, pois vos vejo,
ca muit’ á que non vi cousa que mi tolhesse desejo
des que vós de mi partistes
tã es ora que me vistes
.

Des oi mais non vos vaades, se amor queredes migo,
ca ja mais non ar fui ledo meu coraçón, meu amigo,
des que vós de mi partistes
tã es ora que me vistes
.


V

Assanheim’ eu muit’ a meu amigo
por que mi faz el quanto lhi digo;
por que entendo ca mi quer ben
assánhome lhi por en
.

E se m’ outren faz ond’ ei despeito
a el m’ assanh’, e faço dereito;
por que entendo ca mi quer ben
assánhome lhi por en
.

E ja m’ el sabe mui ben mha manha
ca sobr’ el deit’ eu toda mha sanha;
por que entendo ca mi quer ben
assánhome lhi por en
.


VI

Estava meu amig’ atendend’ e chegou
mha madr’ e fezm’ end’ ir, tal que mal me pesou;
alá me tornarei
e i lo atenderei
.

Nunca madre a filha bon conselho deu
nen a min fez a minha, mais que farei eu?
alá me tornarei
e i lo atenderei
.

Pesar lh’ ía a mha madre quen quer que lh’ assí
fezesse, mais direi vos que farei eu i:
alá me tornarei
e i lo atenderei
.


VII

Madre, passou per aquí un cavaleiro
e leixoume namorad’ e con marteiro,
ai madre, os seus amores ei;
se me los ei,
ca mhos busquei,
outros me lhe dei;
ai madre, os seus amores ei
.

Madre, passou per aquí un filho d’ algo
e leixoum’ assí penada com’ eu ando,
ai madre, os seus amores ei;
se me los ei,
ca mhos busquei,
outros me lhe dei;
ai madre, os seus amores ei
.

Madre, passou per aquí quen non passasse
e leixoum’ assí penada, mais leixasse,
ai madre, os seus amores ei;
se me los ei,
ca mhos busquei,
outros me lhe dei;
ai madre, os seus amores ei
.


VIII

Díssemh’ a mi meu amigo,quando s’ ora foi sa vía
que non lh’ estevess’ eu triste, e cedo se tornaría
e soo maravilhada
por que foi esta tardada
.

Díssemh’ a mi meu amigo, quando s’ ora foi d’ aquén,
que non lh’ estevess’ eu triste, e tarda e non mi ven,
e soo maravilhada
por que foi esta tardada
.

Que non lh’ estevess’ eu triste e cedo se tornaría,
e pesa mi do que tarda, sabe o santa María,
e soo maravilhada
por que foi esta tardada
.

Que non lh’ estevess’ eu triste, e tarda e non mi ven,
e pero non é per cousa que m’ el non quera gran ben,
e soo maravilhada
por que foi esta tardada
.

I

He perdido, madre, creo yo, a mi amigo:
aunque él me vio, no quiso hablar conmigo;
y mi soberbia ya me ha cogido,
pues hice lo que él me ha prohibido.

Aunque él me vio, ni siquiera quiso hablar conmigo,
y yo hice a mi manera, pues no seguí su aviso;
y mi soberbia ya me ha cogido,
pues hice lo que él me ha prohibido.

Y yo hice a mi manera, pues no seguí su aviso,
mas ¿de qué me sirve ahora, cuando lo digo?
y mi soberbia ya me ha cogido,
pues hice lo que él me ha prohibido.

Confié tanto en que él bien me quería
que no pensé en lo que hacía;
y mi soberbia ya me ha cogido,
pues hice lo que él me ha prohibido.

Que no pensé en lo que hacía
y le hice daño a quien nunca me lo haría;
y mi soberbia ya me cogió,
que fijen lo que él me prohibió.

Y le hice daño a quien nunca me lo haría
y me cayó encima la locura;
y mi soberbia ya me ha cogido,
pues hice lo que él me ha prohibido
.



II

¿Qué haré ahora, amigo?
pues no queréis conmigo
vivir, porque a otro no puedo querer.

En gran pena me dejáis
si vos ir a otro lugar pensáis
vivir, porque a otro no puedo querer.

Si esta marcha vuestra
fuera, no sé yo como pudiera
vivir, porque a otro no puedo querer.

He de matarme si me decís
que vos así sin mí podéis
vivir, porque a otro no puedo querer
.


III

Ahora ha venido mi amigo,
y quiere irse en seguida y no quiere conmigo
estar; ya siempre le habré de añorar.

Nunca nada le puedo decir
que consiga hacerle conmigo
estar; ya siempre le habré de añorar.

Aunque le ruego, él no me necesita;
mas ¿que haré? pues conmigo no quiere
estar; ya siempre le habré de añorar
.


IV

Os diré ahora, amigo, que tanto tiempo ha pasado
que no pude tener cosa alguna en que me haya gozado
desde que vos de mí partisteis
hasta la hora en que me visteis
.

Mas desde hoy andaré alegre, mi amigo, pues os veo,
que hace mucho que no tuve cosa que me quitara el deseo
desde que vos de mí partisteis
hasta la hora en que me visteis
.

Desde hoy ya no os vayáis, si amor queréis conmigo,
que si no, jamás estará alegre mi corazón, mi amigo,
desde que vos de mí partisteis
hasta la hora en que me visteis
.


V

Me enfadé yo mucho con mi amigo
por qué él me hace cuanto yo le digo;
por que entiendo que me quiere bien
me enfado por eso con él
.

Y si algún otro me causa despecho
con él me enfado, y tengo derecho;
por que entiendo que me quiere bien
me enfado por eso con él
.

Y él ya conoce muy bien mi maña
pues sobre él lanzo yo toda mi saña;
por que entiendo que me quiere bien
me enfado por eso con él
.


VI

Estaba yo esperando a mi amigo y llegó
mi madre que me hizo irme de allí, lo que mucho me pesó;
allá me volveré
y a él lo esperaré
.

Nunca madre a su hija buen consejo dio
ni a mí me lo dio la mía, mas ¿qué haré yo?
allá me volveré
y a él lo esperaré
.

Le pesaría mi madre si cualquiera así
le hiciera, mas os diré que haré yo allí:
allá me volveré
y a él lo esperaré
.


VII

Madre, pasó por aquí un caballero
y me dejó enamorada y con tormento,
ay madre, sus amores tengo;
si yo los tengo,
es que los busqué
y otros le di;
ay mi madre, sus amores tengo
.

Madre, pasó por aquí un hidalgo
y me dejó así apenada como yo ando,
ay mi madre, sus amores tengo;
si yo los tengo,
es que los busqué
y otros le di;
ay mi madre, sus amores tengo
.

Madre, pasó por aquí quien no pasara
y me dejó así apenada, mejor no dejara,
ay mi madre, sus amores tengo;
si yo los tengo,
es que los busqué
y otros le di;
ay mi madre, sus amores tengo
.


VIII

Me dijo mi amigo cuando se marchó a su vía
que no estuviera triste, y que pronto volvería,
y estoy asombrada
por que ha tenido esta tardanza
.

Me dijo mi amigo, cuando se marchó de aquí,
que no estuviera triste, pero él tarda y no viene,
y estoy asombrada
por que ha tenido esta tardanza
.

Que no estuviera triste y que pronto volvería
y me pesa lo que tarda, lo sabe santa María,
y estoy asombrada
por que ha tenido esta tardanza
.

Que no estuviera triste, pero tarda y no viene,
mas la causa no es que él no me quiera muy bien,
y estoy asombrada
por que ha tenido esta tardanza
.

►Gal.

* * *

►Rip Cohen, 500 Cantigas d’ Amigo: Edição Crítica / Critical Edition, jscholarship.library

 

Cantiga de amigo  ~ wikipedia Albert Anker, Leyendo al abuelo